نحو معنایی و همبستگی قرینه ها

نحو معنایی و همبستگی قرینه ها : مطالعه زبان، پژوهشی بر پایه تحلیل است و صرفاً با  تکیه بر ساختار و حتی ترکیب جملات نیست؛ به عبارت دیگر تحلیل اجزاء بیش از ساختار و ترکیب حائز اهمیت است. در مسیر مطالعه زبان رابطه‌ای دیالکتیک میان تحلیل و ترکیب و ساختار برقرار است. شاید بتوان در گام نخست با رویکرد صرفی، نحوی، واژگانی و… به معنای کلام پی برد، اما این سطحی‌ترین و اولین پله دریافت از متکلم است که ممکن است مخاطب را به بیراهه بکشاند. چنانچه همین کلام در متن با شناسایی و استمداد از بافت و پدیده‌های موقعیتی تحلیل گردد، مخاطب به دریافت ابتر و اشتباه خود پی می‌برد. در این رهگذر گاه با ساختارشکنی‌های صرفی مواجه می‌شویم و حتی چینش زمانی افعال را با آنچه از علم صرف در ذهن خود داشتیم، متناقض می‌یابیم. گاه معنای واژگان نیز تغییر می‌یابد. با اندکی دقت درمی‌یابیم اگر مطالعه زبان به شیوه تحلیلی صورت پذیرد، چه بسا راه برای درک علوم بلاغی از پل صرف و نحو هموار می‌گردد. با چنین رویکردی دیگر نمی‌توان آواشناسی، صداشناسی،صرف، نحو، لغت‌شناسی، بلاغت و معنا را از یکدیگر تفکیک نمود یا یکی را بر دیگری مقدم کرد، بلکه تمامی این علوم دست به دست یکدیگر داده تا پیکره کلام را تشکیل دهند و غایت اصلی زبان یعنی رسانش معنا را عهده‌دار گردند.